In het magisch-realistische O estranho caso de Angélica, wordt de Joodse fotograaf Isaac gevraagd een laatste portret te maken van een jonge vrouw die in de namiddag overleed, vlak na haar huwelijk. Vervolgens komt zijn model voor de lens van de fotograaf tot leven.

Isaac wordt in allerijl bij een landhuis ontboden om daar Angélica te fotograferen. Maar als hij, in het holst van de nacht opgetrommeld door de rouwende familie, door zijn lens kijkt, ziet hij het meisje glimlachen. Onmogelijk. Of toch niet? Na Angélica’s glimlach kent Isaac geen rust meer en is hij geobsedeerd door de vrouw die hem in hallucinaties achtervolgt. Is alles bewijsbaar in de wereld waarin we leven? Of zijn er onbekende, verborgen werelden waar we geen kennis van kunnen of willen nemen?
De Portugees Manoel de Oliveira is de honderd gepasseerd maar blijkt nog steeds in topvorm getuige deze spirituele fabel. De regisseur baseerde zijn film op een scenario dat al een halve eeuw op de plank lag. Het verhaal, dat zich toen in de jaren vijftig afspeelde, heeft hij bewerkt naar een hedendaagse context. Maar de thematiek, de liefde, is overeind gebleven. Zelfs als de grens naar gene zijde moet worden overgestoken.