Na het succes van Mourning, bekroond met de Zwaan ‘meest indrukwekkende dansproductie’ 2010, werkt Muhanad Rasheed voor seizoen 2011/2012 opnieuw samen met het Internationaal Danstheater. Net als in Mourning blijft de choreograaf dichtbij zichzelf en vormen zijn persoonlijke emoties en ervaringen uit zijn thuisland Irak de inspiratiebron voor de voorstelling. Maar waar Mourning een beeld liet zien van de rituelen rondom rouw, toont Henna het huwelijksritueel. Henna toont de mooie momenten in het leven, maar deze zijn niet altijd zonder gevolgen…

Vertrekpunt is de markt, een kleurrijk toneel waar het Iraakse dagelijkse leven zich afspeelt. De gelegenheid bij uitstek voor de eerste ontmoeting tussen geliefden. Familie, cultuur, rituelen en traditie nemen een belangrijke plaats in bij het huwelijk. Maar verliefd worden, gebeurt vanuit een gevoel. Een gevoel dat niet door iedereen (h)erkend hoeft te worden. De dag voor het huwelijk komen alle vrouwelijke kennissen en familieleden samen in het huis van de bruid. Dit ritueel wordt Henna genoemd, naar de roodbruine verf waarmee de handen van de bruid beschilderd worden. Dan komen ook haar toekomstige man en zijn moeder op bezoek. De emotie van de avond voor het huwelijk is als een celdeur die plotseling opengaat, al is het maar voor een avond. Vrouwen in Irak hebben vaak niet de vrijheid om hun eigen leven te vieren op de manier zoals ze dat zouden willen. Deze avond zijn ze vrij om hun gevoelens te uiten, blij te zijn, het leven te vieren. Daarom zien ze er ook zo mooi mogelijk uit, in felle jurken met mooie make-up. Alles kan deze avond. De bewegingen zijn daarom soms ook wild en onbeheerst.

Na het huwelijk trekken man en vrouw in bij de ouders van de bruidegom. De bruid moet opgaan in haar nieuwe familie. Henna gaat in op keuzes en de consequenties hiervan. Consequenties die je niet kunt omzeilen, omdat ze zijn verbonden met de tradities en cultuur waarin je bent opgegroeid.