Literaturjugend over LUX Live: India!

Ummu Salma Bava begint de avond met te zeggen dat “if she ever gets boring as a teacher, she will direct quit lesgeven”. Daar hoeft ze denk ik niet bang voor te zijn; Indiërs are never boring, if you’d ask me. Nooit.

Going to India is one big grote Fata Morgana. I’m talking about die attractie in de Efteling, the Fata Morgana. It’s like that maar dan erger, and scarier, en schokkender.
But also grappiger, en verrassender en more real. Vooral dat, echter.
And it begint as soon as je stapt uit het vliegtuig. Or, in my case eigenlijk al daarin, aangezien bij de landing the whole ceiling came down, en landed on mijn hoofd. Alsof het wanted to warn me. Danger! Danger!

Ik land in some sort of Bollywood film. People overal. In beautiful gewaden, and men with mustaches.  I wish I could dance like de girls in de Bollywoodfilm. Also with that kind of bellies if I had het voor het kiezen. And oké, then I would take the bells and stip on my forehead for granted.

A little anekdote, to give you a glimpse of mijn bizarre but beautiful experiences in this bizarre country years geleden.

“Lassi, lassi, lassi”. A man is trying to sell some drankjes. My train is leaving Amritsar. It’s heet and the train is filled with mannen. They’re all starring in the same direction. And that direction is the only blonde meisje around. And that meisje happend to be ikzelf.
But there’s also one other girl, between all the mannen. She’s sitting on the other side of the compartment. She’s curious, I can see. But she’s shy too. Every time I look away, I can see that she moved a little bit more naar mij toe. Like a movie die in fragments wordt afgespeeld. And in the end, after tien losse plaatjes, she’s sitting next to me. En we beginnen te talken. Over her study, and mine, and our countries, die zo different zijn van elkaar. En op het platform, zie ik een man lopen, met een tas vol Cosmopolitains. You know, that magazine, vol met glamour and glitter, and make-up and all the things I was longing for after all the filth en stof en volgescheten toilets.
I pointed my finger towards de man met de Cosmopolitains. And told the girl that another part of me (another part dan de adventurious kant, die me hier gebracht had in the first place), that other part of me really loved all that glitter and glamour. And on her face verscheen the biggest smile. Zij also liked the glitter and glamour, and she really wanted to get the Cosmopolitain for mij. So that we die samen konden readen and enjoy all the beautiful people in dat magazine.

Before I knew, I saw her running over the platform, shouting someting at the man met de mand vol Cosmopolitains. That was ongeveer het laatste I saw from her, because the train begon te rijden. And the girl was talking met de man, probably aan het onderhandelen about the price, as I was intussen used to in dit land. Ik zwaaide. But naar wie? The girl was nu een little stipje in de verte. And I was still waving. And I kept waving, untill we were in the middle of de natuur and I saw rivieren en plants en een ondergaande zon. Toen pas quitte ik met zwaaien. En keek weer naar the mannen. They were asleep, snurkend en rochelend. The train wiegde mij in slaap, what a dream.

Umu Salma Bava talkes about the bijzondere paradox of India. Dat they’re able to launch sattelites, en dat er tegelijkertijd people wonen die moeten leven van less dan 2 dollars a day. Paradox.
Do we have paradoxes like that? Or are we just a boring werelddeel, where all is netjes, and structured and predictable.

“What happend when life gets unpredictable?” vraagt Ummu Salma Bava zich af als ze het heeft over de challenges waar de EU mee moet dealen. I think I know the answer. When life get’s unpredictable, I think you know you’re in India.