sluit

The House That Jack Built

Film

‘Je ziet eruit als een seriemoordenaar’, zegt Vrouw 1, een wel erg anoniem karakter van steractrice Uma Thurman (Kill Bill). Niet veel later ligt ze levenloos en bebloed op de passagiersstoel van het verdachte rode busje.

Ze is het eerste slachtoffer in de naargeestige en experimentele satire The House That Jack Built. De dader? Onze hoofdpersoon, de intelligente en innemende seriemoordenaar Jack (Matt Dillon, Crash). Jack worstelt met de vraag: ben ik een ingenieur of ben ik een architect? In vijf vignetten volgen we zijn carrière van stuntelige moordkneus tot de overmoedige Mr. Sophistication, zoals hij in de pers bekendstaat. Tussen het moorden door werkt hij aan de bouw van zijn droomhuis. Langzaam zien we zijn afdaling naar de Hel.

Weinig filmmakers zijn zo duidelijk een enfant terrible van de cinema als Lars von Trier (Dogville). Na wat onvoorzichtige opmerkingen over zijn bewondering voor Hitler was de Deen meerdere jaren niet welkom op het Filmfestival van Cannes. Maar The House That Jack Built markeert zijn terugkeer. En ook deze keer doet hij waar hij het best in is: choqueren, met een grote duivelachtige grijns. Daar kun je van houden of niet. Meerdere critici liepen de zaal uit tijdens de Cannes-première van deze film, maar achteraf kreeg de regisseur ook een staande ovatie van 6 minuten. Von Trier was één van de grondleggers van de extreem minimalistische Dogma 95-beweging, met tien onbreekbare regels voor filmmakers. ‘Een gimmick’, noemde hij dat achteraf, toen hij al die regels weer aan zijn laars lapte met zijn grootschalig opgezette musical Dancer in the Dark. Met Dogville ging hij vervolgens nóg minimalistischer dan tevoren: zelfs sets gingen overboord. Gebouwen waren slechts een omlijning op de studiovloer. De muren moest de kijker zelf maar bedenken. Sommige filmliefhebbers vinden de Deen het grootste werkende genie van de filmkunst, anderen laken zijn hang naar gimmicks en verkooptrucs die de boodschap van films zouden overschaduwen. Wat zeker is: het is een ervaring. Von Trier weet hoe hij prachtige beelden moet construeren. En die beklijven tot lang nadat ze je netvlies hebben bereikt. En achteraf valt er lang na te praten.

VPRO Cinema schreef een artikel over de The House That Jack Built en ging in op de recensies die ‘niet mild waren’ na afloop van het Filmfestival Cannes. Zo schreef Jessica Kiang in The Playlist: ‘Kus je kinderen gedag. Ga een stukje wandelen in het park. Eet een tomaat alsof het een appel is. Schrijf een lieve post-it en plak die op je energierekening. Gooi wat steentjes in de fontein. Leer een paar zinnen in Xhosa. Ontdooi de vriezer. Alles is beter – echt alles – dan naar Lars von Triers The House That Jack Built te gaan.’

  • The House That Jack Built is te sadistisch en zelfingenomen voor de meesten, maar zit ook vol eigenzinnige en beklijvende ideeën en beelden. Vintage Von Trier dus.
    vpro cinema
  • Weinig films die zo gaaf en hallucinant naar de hel gaan als The House That Jack Built.
    de volkskrant
  • Een meesterlijke film. Controversieel, maar tegelijkertijd vol humor en filosofische bespiegelingen.
    tv krant

De nieuwste films, voorstellingen & debatten direct in je mail?

Ja, graag!

jouw voorkeur

Aanmelden