sluit

White Cube – Limited Release

Film
Picl

Deze nieuwe documentaire van kunstenaar Renzo Martens draait om de relatie tussen westerse kunstmusea en de plantages en een groep arbeiders die deze keten wil doorbreken.

Voor de vertoning van zijn vorige film werd kunstenaar Renzo Martens uitgenodigd in het Tate Modern in Londen. Hier zag hij overal Unilever logo’s, wat hem aan het denken zette over de relatie tussen westerse kunstmusea en het geweld van het plantagesysteem. Veel musea bestaan dankzij winst die is gemaakt op de plantages. Hierover gaat de film White Cube, waarin wordt geprobeerd om deze keten te doorbreken. Een groep plantagearbeiders besluit kunst te gaan maken en zet de Cercle d’Art des Travailleurs de Plantation Congolaise op. De groep maakt portretten van rivierklei die vervolgens door 3D-technologie worden omgezet in objecten van chocolade. Matthieu Kasiama reist naar New York om de eerste tentoonstelling van deze organisatie te openen, die door de New York Times wordt uitgeroepen tot best art of the year. Met het geld dat ze hiermee verdienen kopen de plantagearbeiders hun land terug, dat vernietigd is door de plantage van Unilever die daar al honderd jaar gevestigd was. Ze ontwikkelen er een postplantage, die ecologisch en inclusief is. Ook bouwen ze er een museum om hun toekomst veilig te stellen.

Renzo Martens maakte al meerdere documentaires, waaronder Enjoy Poverty in 2009. Deze documentaire draait net als White Cube om armoede in Congo en ook deze film is kritisch ten opzichte van de hedendaagse kunst. Met Enjoy Poverty won Martens de Vlaamse Cultuurprijs voor Film.

LIMITED RELEASE
Er verschijnen regelmatig films die om wat voor reden dan ook niet dagelijks geprogrammeerd kunnen worden. Deze films zijn minstens net zo blikverruimend als de rest van onze films en zijn daarom onder de noemer ‘Limited Release’ alsnog beperkt te zien bij ons in de zaal.

 

  • Legt de vinger op de zere plek
    NRC
  • Regisseur Renzo Martens slaat met de film de spijker op z’n kop
    Trouw
  • Martens’ project (en dit verslag ervan) prikkelt, irriteert, roept talloze vragen op – en is alleen al daarom geslaagd te noemen.
    VPRO Cinema