sluit

Hotel Modern

De Lange Gang

Met een green screen-studio, maquettes, poppetjes, boomschors en kartonnen dokters neemt Hotel Modern je in De Lange Gang mee naar een wereld waarin geboren worden niet vanzelfsprekend is en het leven zich niet laat voorspellen. Een voorstelling waaraan twee persoonlijke verhalen van de theatermakers zelf ten grondslag liggen.

Minutieus uitgewerkte maquettes, animatiefilm, poppenspel en live muziek, dat zijn de ingrediënten waarmee Hotel Modern de afgelopen decennia naam heeft gemaakt. Het gezelschap won vele prijzen en speelt haar voorstellingen over de hele wereld.

De Lange Gang wordt gemaakt en gespeeld door de vaste kern van Hotel Modern: Arlène Hoornweg, Pauline Kalker en Herman Helle. Ze worden bijgestaan door beeldend kunstenaar Heleen Wiemer en componist Reinier van Houdt. Herman Helle maakt een live-video installatie, Heleen Wiemer tekent animaties en Reinier van Houdt componeert en speelt muziek.

Over Arlène Hoornweg

Arlène Hoornweg verbeeldt het verhaal van een moeder en haar dochter. Als de dochter na een operatie ontwaakt uit de narcose lijkt ze niet meer op haar vroegere zelf. Ze fantaseert over een leven als insect, verlaat haar moeder en verdwijnt in het bos…

“Eén van de verhalen in onze nieuwe voorstelling ‘De Lange Gang’ is een sprookje, maar gaat eigenlijk over mijn zus. Zij onderging als klein meisje een zware operatie. Toen zij weer thuiskwam werd mijn moeder geconfronteerd met een dochter die was veranderd, die veel dingen niet meer kon. We verbeelden hun verdriet en hoe ze worstelen met hun gevoelens, en laten zien hoe de moeder uiteindelijk haar “nieuwe” dochter accepteert.”, aldus Arlène Hoornweg.

Over Pauline Kalker

Pauline Kalker liet zich inspireren door het rouwproces dat volgde op een abortus en een aantal miskramen. Ze neemt een duik in de tijd en betreedt een wereld van papieren animaties waarin ze een zoektocht onderneemt naar haar ongeboren kinderen, en ontdekt hoe bittere pijn kan veranderen in dierbaar verdriet.

“‘Ik onderging een abortus toen ik 21 was, waarna ik een ingewikkeld rouwproces doormaakte.  Omdat ik het zelf had veroorzaakt voelde het alsof ik geen recht had op verdriet. Het was ook moeilijk dit verdriet te delen, omdat anderen mensen natuurlijk er vanuit gingen dat het een opluchting was dat ik niet meer zwanger was. Het is dus heel moeilijk het verdriet achter een abortus te delen. Toen ik heel veel later moeite had met een zwanger raken kreeg ik ook even heel erg veel spijt. Theater is een plek om verhalen te delen, en soms ook om taboes te doorbreken. Het verdriet rondom abortus wordt door veel vrouwen die het ondergaan nog steeds als een taboe ervaren. Het was voor mij destijds een hele eenzame periode. Vaak gaat het in de media over het recht op abortus, omdat het helaas nog steeds niet overal op de wereld goed en veilig geregeld is.  Dit is vreselijk en verdient alle aandacht, maar de emotionele achtbaan waar je in terecht kunt komen en het rouwproces dat vaak op een abortus volgt is ook iets dat in onze ogen gedeeld moet worden.”, aldus Pauline Kalker.

  • De creativiteit is hier heerlijk vintage Hotel Modern.
    De Volkskrant
  • Hierna volgt een meer ego-documentair deel, waarin Pauline Kalker vertelt over een abortus die ze had toen ze begin twintig was, de miskramen die ze later kreeg en hoe deze gebeurtenissen vervolgens haar leven bepaalden. Ze vertelt op ontwapenende en indringende wijze en de illustraties op het beeldscherm die live tegen het green screen worden gemaakt, zijn hierbij zeker aanvullend.
      De Theaterkrant

    De nieuwste films, voorstellingen & debatten direct in je mail?