sluit

Jelena Kostic (21.00 uur)

HOW IT ENDS

Twee dansers bevolken het speelveld. Ze hebben ieder een duidelijk doel voor ogen, maar de weg ernaartoe is gevuld met obstakels, zowel fysiek als mentaal. HOW IT ENDS van Jelena Kostić is een aangrijpende voorstelling over de noodzaak van flexibiliteit, doorzettingsvermogen en samenwerking.

De dansers krijgen in HOW IT ENDS niet alleen met elkaar te maken, maar ook met een decor vol levensgrote dominostenen. Hiermee brengt de Nederlands-Servische choreograaf Jelena Kostić de spontaniteit en de grilligheid van het leven naar de dansvloer. In de meest letterlijke zin van het woord werpen de blokken, met hun onvoorspelbare gedrag, obstakels op.

FREE RUNNING
Jelena Kostić gebruikt het lichaam als ultiem vertelinstrument in een doorleefde danstaal vol contrasten en emoties. Voor de danstaal van HOW IT ENDS liet ze zich inspireren door free running, een genre binnen de urban dance waarin de dansers zich verhouden tot verschillende obstakels en omgevingselementen.

+ FILM MY OWN WORST ENEMY
Behalve theatervoorstellingen, maakt Jelena Kostić ook dansfilms over de thematiek van haar voorstellingen. Daarom wordt na afloop van de live-voorstelling de film MY OWN WORST ENEMY vertoond, de film die Jelena onlangs maakte met regisseur Harrie Verbeek. Waar HOW IT ENDS de mens toont in relatie tot de ander, zoomt MY OWN WORST ENEMY in op de blokkades die we vooral voor onszelf opwerpen.

+ GESPREK
Tijdens dit programma deelt Jelena haar inspiratiebronnen voor de voorstelling. Van filmmateriaal tot de gesprekken die ze voerde met verschillende ervaringsdeskundigen en haar dansers.

NIEUWE VERSIE MET 2 DANSERS
HOW IT ENDS ging in maart dit jaar, kort voor de lockdown, in première met vier dansers. Vanwege de coronamaatregelen is de voorstelling aangepast voor twee dansers. De focus verplaatst zich van groepsdynamiek naar de dynamiek tussen twee individuen, die op elkaar aangewezen zijn.

PERSOONLIJKE ERVARINGEN ALS MOTOR
Startpunt voor HOW IT ENDS was Jelena’s interesse voor de werking van focus en tunnelvisie, iets waar ze zelf in haar carrière als danseres en vervolgens choreograaf vaak mee te maken heeft gehad. Volharden, vallen, opstaan, opnieuw beginnen en soms ook opgeven. Voor haar voorstelling sprak ze met professionele atleten en dansers, maar ook met vrouwen in topfuncties. Deze concrete, persoonlijke verhalen vormden de motor voor een voorstelling die uiteindelijk over universele en herkenbare menselijke ervaringen gaat.

De nieuwste films, voorstellingen & debatten direct in je mail?

Ja, graag!

jouw voorkeur

Aanmelden