Eeuwenlang is Nijmegen in beeld gebracht door ambachtelijke kunstenaars: schilders en grafici, maar vanaf 1860 werd de stad meer en meer vastgelegd door fotografen. Aanvankelijk waren die resultaten maar heel knullig, maar de kwaliteit van het fotograferen verbeterde zich razendsnel en fotografie werd een serieus en betrouwbaar beeldmedium.

Die razendsnelle ontwikkeling van fotografie viel samen met de razendsnelle ontwikkeling die Nijmegen doormaakte. Van een middeleeuws agrarische vestingstadje, dat het in 1860 nog was, groeide Nijmegen binnen enkele decennia uit naar een wereldse provinciestad met allure, waar bijna niets van het nieuwe nog op het oude leek. Die oude stad was zo goed als verdwenen.

In Nijmegen, de verdwenen stad zien we die onstuimige stadsontwikkeling, zoals die in beeld gebracht is door kunstenaars en fotografen. Maar ook krijgen we een utopisch beeld te zien hoe de stad, in de verbeelding van de na-oorlogse stadsontwikkelaars, ooit had moeten gaan worden.

De film is samengesteld uit ingekleurde zwartwit foto’s die met behulp van A.I. tot leven komen*

Zo krijgen we dan ook te zien en te horen wat bekende negentiende eeuwse Nijmegenaren van de stadsontwikkeling én van deze film vinden. Maar ook zien we hoe de steenrijke Frans Hallo zijn megalomane fantasiekasteel op de Lindenberg liet bouwen en hoe het leven op dat eigenaardige kasteel was. We zien de afbraak van de stadspoorten en vestingwerken. We zien de na-oorlogse sloop van de benedenstad en de emotie die dat toen bij de Nijmegenaren opriep.

Het grondthema van deze film is gebaseerd op een citaat van Professor Willem Asselbergs:

“Als alles wat aan het oude herinnert, verdwijnt, doodt dat de verbeeldingskracht van onze nakomelingen.

Deze film probeert de herinnering aan al het oude, dat nagenoeg verdwenen is, weer in beeld te brengen. Dat is belangrijk voor de verbeeldingskracht van ons als nakomelingen.

Want verbeeldingskracht is de moeder van alle kunst.

Met die zin eindigt de film dan ook.