Gewapend met een indringende microfoon en een flinke dosis charme zwerft Pier Paolo Pasolini door de straten en over de stranden van Italië, waar hij op speelse maar scherpe wijze voorbijgangers ondervraagt over gevoelige onderwerpen zoals echtscheiding, homoseksualiteit, bordelen en de genderkloof.

Centraal in zijn onderzoek staat een kritische bevraging van conformisme. Als controversiële en openlijk homoseksuele filmmaker met een uitgesproken grensverleggend oeuvre, moedigt Pasolini zijn gesprekspartners aan om openhartig te spreken en de historische, religieuze en morele taboes van die tijd te doorbreken. Hij blijft scherp kritisch op zijn eigen onderzoek en stelt de wetenschappelijke validiteit en representativiteit ervan ter discussie door middel van gesprekken met twee sociologen. Vanuit het huidige perspectief resoneert Pasolini’s poging om twee Italiës – progressief en conservatief – samen te brengen, krachtig met de hedendaagse polarisatie. Het resultaat is een levendig en onthullend sociologisch portret van Italië in de jaren 60, dat verontrustende overeenkomsten met het heden blootlegt, waaronder gendergerelateerd geweld en femicide.

– Thomas Streekstra