Des preuves d’amour is een ontroerend, maar ook licht en humorvol portret van queer ouderschap en de obstakels die daarmee gepaard gaan. De film, gebaseerd op de eigen ervaringen van regisseur Alice Douard, vertelt op indringende wijze het verhaal vanuit het perspectief van de niet-zwangere partner in de laatste fase van de zwangerschap.

Céline kijkt uit naar de komst van haar eerste kind. Alleen is ze zelf niet zwanger; haar vrouw Nadia bevalt over drie maanden van hun dochter. Maar om wettelijk als moeder erkend te worden, moet Céline haar kind adopteren en bewijzen dat zij een plek verdient in het leven van haar eigen dochter. In dat proces wordt ze gevraagd vijftien verklaringen te verzamelen die bevestigen dat zij een goede moeder zal zijn. Onder toeziend oog van vrienden, familie en de wet zoekt ze naar haar plek als ouder.

De film ging in wereldpremière in de Semaine de la Critique op het Filmfestival van Cannes en was vervolgens onder meer te zien op Film by the Sea en de Roze Filmdagen, waar hij werd bekroond met de Publieksprijs.