Duurzaam Nijmegen, we moeten praten. Dankzij ons harde werk bewegen we weg van fossiele brandstoffen. De CO2-uitstoot in onze stad neemt af. Maar we moeten ook een ongemakkelijke waarheid onder ogen zien: schone energie bestaat bijna niet. De productie van alle nodige windmolen, batterijen en zonnepanelen richt elders in de wereld veel schade aan. Hoe gaan we hiermee om?

De energietransitie is zichtbaar in Nijmegen. Steeds meer huizen gaan van het gas af. Onze daken vullen zich met zonnepanelen. Elektrische auto’s worden steeds normaler in het straatbeeld. Het zijn belangrijke stappen in de strijd tegen klimaatverandering — stappen waar velen van ons zich jarenlang voor hebben ingezet. Maar om dezelfde weg voort te zetten, zijn veel (eindige) grondstoffen nodig. In Congo leidt de winning van kobalt en andere metalen tot uitbuiting en geweld. Waardevolle lithiumvoorraden bevinden zich precies in de leefgebieden van Inheemse gemeeenschappen in de Amazone. En de nieuwste oplossing – diepzeemijnbouw – dreigt ecosystemen in de oceanen te vernietigen.

Kortom: onze energietransitie is niet zonder ogen of haken. Wat kunnen we doen om de lasten voor onze schone energie niet op de schouders of zelfs op levens van anderen af te wentelen? Kunnen we een energietransitie vormgeven die niet alleen gaat over andere energie, maar over minder energie verbruiken? Hoe kunnen we rechtvaardig te werk gaan? Kan Nijmegen als kleine, strijdbare stad hierin voorop lopen? Wat kunnen we zelf doen?

In dit Duurzaamheidscafé zien we ongemakkelijke waarheden onder ogen, we bekijken (prachtige) beelden van de diepzee en we gaan in gesprek over oplossingen. Dat doen we, onder andere, met Carla Kabamba. Zij is politicoloog met Angolese en Congolese roots. Ze deelt haar visie op klimaatrechtvaardigheid en hoe zij als Amsterdams raadslid (samen met anderen) de dilemma’s van de energietransitie agendeerde.

Peter Daanen werkt met zijn wijkgenoten aan een collectief warmtesysteem in Buurt Warmte Coöperatie Hengstdal. Hoe gaan zij om met deze uitdagingen? En welke mogelijkheden ziet hij voor toekomstige initiatieven?

En we gaan als zaal samen in gesprek over alternatieven. Kunnen we daadwerkelijk een samenleving worden waarin we drastisch minder verbruiken? Wat kunnen we zelf betekenen? We werken aan een enorme transitie: lukt het ons om het meteen echt goed aan te pakken?

Informatie over verdere sprekers volgt spoedig. Het Duurzaamheidscafé wordt vier keer per jaar georganiseerd door Stichting Duurzaam aan de Waal. Meer weten? Check de website. De foto is een beeld van de diepzee, gemaakt door het Schmidt Ocean Institute.