BANG is een monoloog over angst die haar eigen leven uit elkaar trekt en probeert weer in elkaar te zetten, vlijmscherp en zonder zelfmedelijden. Van der Paardt won hiermee de BNG-Theaterprijs 2025. In een selectie met veel collectieven is dit de meest pure solostem.

Een Surinaamse opera van 118 jaar oud, teruggehaald uit een archiefkast. Helstone in Het Pand der Goden onderzoekt wat het betekent om opgeleid te zijn in de Europese klassieke traditie terwijl je geworteld bent in Surinaamse verhalen. Het meest historisch geladen project van de hele selectie.

Drie totaal verschillende afstudeermakers, een avond, en geen idee wat je gaat zien want de namen worden later bekendgemaakt. Het Debuut is al vijftien jaar de plek waar de eerstvolgenden worden ontdekt. De enige voorstelling waarbij de verrassing zelf de belofte is.

Jean Cement is een humorvolle collectiefprestatie over iemand die koppig weigert mee te veranderen terwijl de wereld doorbeweegt. Schwung bestaat pas sinds 2023 en is daarmee de jongste maker in deze selectie. Dat maakt hun aanpak des te verrassender: historische vorm, eigentijds gevoel.

Princess Isatu Hassan Bangura verbindt Afrikaanse spirituele tradities, Afro-futuristische soundscapes, metal en ritueel tot een voorstelling waarbij het publiek geen toeschouwer is maar deelnemer. Ze won de Theo d’Or voor Great Apes of the West Coast. Dit is haar volgende stap en het meest rituele werk in de hele selectie.

Met onverwachte humor als ingang naar iets wat zwaar en noodzakelijk is. In navolging van Gisele Pelicot legt Teckel de schaamte terug bij de dader. Charlotte Kohler Stipendium-winnaar Van Tongeren is de meest literair en theatraal fijnzinnige stem in deze selectie.

Een clown in een ondervragingsruimte, een zeemeerman op zoek naar water, stand-up comedians die niemand aan het lachen krijgen. Onder de absurdistische laag klinkt steeds dezelfde vraag: hoe ga je door als alles om je heen wankelt? De meest fysiek-komische keuze in de selectie.

Guyland is een satire die met precisie en humor de vinger legt op iets wat zelden zo scherp op het toneel staat: de infantilisering van mannen als cultureel fenomeen. Buysse & Joosten pakken de tijdgeest vast voordat iemand anders het heeft benoemd.

De generatie die de Tweede Wereldoorlog nog uit eigen ervaring kan navertellen wordt steeds kleiner. Wat verdwijnt is niet alleen een generatie maar een belichaamde vorm van herinneren. ROTOR doet met Leemte een radicaal empathische poging dat te oefenen. Het meest historisch urgente project van de selectie.

One night with Elias is een solovoorstelling die laag voor laag afpelt wat het betekent om er te zijn. Geen stand-up, maar het lijkt er zo verdacht veel op. Die grens, tussen performance en mislukking, is precies waar de magie zit.