ROOM IN OUR HOUSE stelt een van de meest urgente vragen van dit moment: kunnen mensen met tegenovergestelde koloniale erfenissen werkelijk vrede sluiten? Gebaseerd op een eeuwenoud vredesverdrag tussen Nederland en de Haudenosaunee, gemaakt samen met inheemse schrijvers en een inspirational speaker uit die gemeenschap zelf. Politiek theater dat als dans voelt.

Shakespeares allereerste publicatie, en toch wordt hij zelden gespeeld. Kumpina maakt er geen historisch stuk van, maar een scherpe voorstelling over verlangen en afwijzing die pijnlijk herkenbaar is. Wat haar aanpak onderscheidt: ze gelooft dat er liefde bestaat zonder schaduw, en zoekt die op in het meest ongezonde liefdesverhaal denkbaar.

Dante’s Inferno als theatraal concert, gespeeld door iemand die normaal gesproken alleen het goede nieuws in haar dagboek schrijft. Sterre Konijn combineert theremin, duduk, gregoriaans en popmuziek tot iets dat buiten elk genre valt.

FOOD vertrekt vanuit een simpele eetscene en groeit uit tot een obsessieve choreografie van consumptie: grappig, verontrustend en hypnotiserend tegelijk. Zandl bouwt met objectmanipulatie en acrobatiek een fysieke taal die je eigen eetgewoonten onzichtbaar bij je teruglegt.

Niet het zoveelste cabaret over twijfel, maar een voorstelling die de grens tussen mislukking en genialiteit opzettelijk onzichtbaar maakt. Pratende lichaamsdelen, kapotte illusies en de voortdurende vraag: gaat dit mis of is dit briljant? Karssen gebruikt chaos als kunstvorm.

CODA laat een 100-jarige vrouw haar laatste uur vieren met de muziek van Ryuichi Sakamoto, klimaatactivist en componist. Het Cello Octet speelt muziek die Sakamoto zelf schreef als zijn eigen afscheid, waardoor persoonlijk loslaten en collectieve verantwoordelijkheid elkaar onverwacht raken.

Ann Van den Broek vertrekt vanuit de concrete, persoonlijke ervaringen van haar dansers: een veranderend lichaam, de menopauze, een verschuiving in identiteit. Facing Transitions is geen abstracte dans maar een levendige databank van herkenning.

Bachs Matthaus Passion teruggebracht tot een spreekstem en een accordeon. Wat overblijft is het volk, de toeschouwer, degene die alles ziet en niet ingrijpt. Zelden voelt een klassiek werk zo actueel.

Guyland is een satire die met precisie en humor de vinger legt op iets wat zelden zo scherp op het toneel staat: de infantilisering van mannen als cultureel fenomeen. Buysse & Joosten pakken de tijdgeest vast voordat iemand anders het heeft benoemd.

Begint als popconcert, opent zich langzaam naar iets kwetsbaars. Eva van Manen en gitarist Rory Ronde spelen met nabijheid en afstand, terwijl de voorstelling laat zien dat politiek en intimiteit niet elkaars tegenpolen zijn maar juist elkaars voorwaarde.

One night with Elias is een solovoorstelling die laag voor laag afpelt wat het betekent om er te zijn. Geen stand-up, maar het lijkt er zo verdacht veel op. Die grens, tussen performance en mislukking, is precies waar de magie zit.