Sadettin Kırmızıyüz wilde een clownsvoorstelling maken. Na jaren waarin de actualiteit steeds weer zijn werk binnenstormde, was hij toe aan iets lichts. Geen grote maatschappelijke thema’s. Geen verhitte discussies. Gewoon een voorstelling waarin hij kon spelen. Klooien. Lachen. Dat plan mislukte vrijwel meteen. Want hoe maak je een voorstelling die nergens over gaat in een tijd waarin alles ergens over gaat? 

En dan is er ook nog zijn dochter. Ze is wit. Door haar kijkt de wereld anders naar hem. Op het schoolplein. In de speeltuin. Op straat. Er gaan deuren open waarvan hij niet wist dat ze dicht waren. Niet omdat hij veranderd is, maar omdat de blik van anderen verandert. De witheid van zijn dochter straalt op hem af.

Maar zijn dochter zet hem met beide benen op de grond: “Papa, jij bent niet wit, jij bent bruin.”

In KAMELEON probeert Sadettin Kırmızıyüz wanhopig géén voorstelling over identiteit te maken. Maar hoe harder hij dat probeert, hoe vaker het onderwerp zich opdringt. Gelukkig levert dat een hoop verwarring op. Precies daar begint de lol. Met humor en scherpte laat Sadettin zien hoe we allemaal van kleur veranderen – vaak zonder dat we het zelf doorhebben. Maar wat is dan de goede kleur?