Veertig jaar na de verschijning van Frans Kellendonks controversiële roman brengt regisseur Koen Verheijden het verhaal op de planken. In zijn kenmerkende, gelaagde taal ving Kellendonk een jaar uit het leven van het gebroken gezin Gijselhart: een familie die symbool staat voor de gepolariseerde Nederlandse samenleving aan het einde van de twintigste eeuw. Veertig jaar later is dat beeld nog verrassend herkenbaar.

Vader Gijselhart, een bejaarde, oerconservatieve weduwnaar, is belust op geld en macht over zijn naaste omgeving. Dochter Magda, alias Prul, is ongehuwd zwanger van een Joodse man. Zoon Leendert keert als aidspatiënt terug uit New York. Alle drie willen ze niets liever dan bij elkaar blijven, maar hoe harder ze dat proberen, hoe verder ze uit elkaar drijven. Terwijl we kijken naar dit ontsporende gezin, dringt zich onvermijdelijk de vraag op: denken we nou écht dat wij het als samenleving beter doen dan de mensen in Kellendonks tijd? Verheijden kiest voor een groteske, soms rauw-komische speelstijl waarin humor en ongemak dicht naast elkaar liggen. Niet om te oordelen, maar om zichtbaar te maken hoe mensen elkaar kunnen verliezen, juist wanneer ze proberen elkaar vast te houden.