Sommige verhalen hebben nauwelijks een scenarioschrijver nodig. Zo’n verhaal is de waargebeurde geschiedenis van een Franse aristocraat en een kansarme ex-bajesklant.
Bob Marley (Jamaica, 1945) overleed op 36-jarige leeftijd aan kanker. Met zijn dood, in mei 1981, ontstond een grote leegte in het meest spirituele en tegelijk toegankelijke muziekgenre. Zijn nalatenschap is decennia later nog altijd springlevend.
Swchwrm is gebaseerd op het boek ''Mijn avonturen door V. Swchwrm'' van Toon Tellegen. ''Ik, V. Swchwrm, negen jaar, wil schrijver worden. Niet ‘zomaar’ een schrijver, maar een Schrijver van Ongewone Boeken''.
‘Als een vrouw een hoger IQ dan 80 heeft, kan ik wel inpakken met mijn charme.’ Het zijn de woorden van Patrick, een luidruchtige clown, gespeeld door Benoît Poelvoorde. Hij is de tegenspeler van de altijd onderkoelde Isabelle Huppert in deze komedie van Anne Fontaine (Coco avant Chanel).
Wanneer Wickie langs zijn neus wrijft, weet je: daar is een geweldig idee in de maak. En als er dan sterretjes verschijnen roept hij: "Ik heb het!". Wickie mag dan niet het formaat hebben van een stoere Viking en ook nog maar pas tien jaar oud zijn, toch is hij een held. Hoe doet ie dat? Door slim te zijn!
De wijnhandelaar Christian is in afwachting van betere tijden. Zijn vrouw heeft hem verlaten voor een jonge, rijke voetballer, de zaken gaan slecht en Oscar, zijn 16-jarige zoon die zich alleen in zwarte kleren hijst, keurt hem nauwelijks een blik waardig. Het kan alleen maar beter gaan, zou je zeggen.
Sommige verhalen hebben nauwelijks een scenarioschrijver nodig. Zo’n verhaal is de waargebeurde geschiedenis van een Franse aristocraat en een kansarme ex-bajesklant.
Knap werk van Antoinette Beumer om naast Carice van Houten en haar zusje Jelka een internationale ster als Holly Hunter (O Brother Where Art Thou, The Piano) voor haar nieuwe film te contracteren.
Sinds het succes van What’s Eating Gilbert Grape (1993) maakt de Zweed Lasse Hallström voornamelijk romantische komedies (Chocolat, Hachiko) die goed vallen bij een groot publiek. Zijn nieuwe film, met Ewan McGregor en Emily Blunt in de hoofdrollen, is daar geen uitzondering op.
‘Ik eet niets wat ik niet kan uitspreken’. Met die avontuurlijke houding kom je nog eens ergens in de wereld. John Madden (Shakespeare in Love, The Debt) verzamelde de crème de la crème – Bill Nighy, altijd leuk – van het acterend seniorengilde voor zijn negende film.
Een langbenige blonde schoonheid schrijdt poedelnaakt over een idyllisch strand. Gedecideerd en onverstoorbaar loopt ze op een aangespoelde en uitgeputte drenkeling af. Met een straffe, provocerende scène, die zo in een draaiboek van David Lynch had kunnen staan, opent de Belg Nicolas Provost zijn debuut.
Regisseur Joachim Trier laat zijn hoofdpersoon, de 34-jarige suïcidale ex-junkie Anders, doelloos door de Noorse hoofdstad slenteren. Met enkele shots roept hij een verstilde sfeer van melancholie op die onder je huid gaat zitten. Geen pr voor Oslo, wel formidabele cinema.
Het publiek op het filmfestival van Toronto was vertederd door de Libanese vrouwen in de film Et maintenant, on va où? die de ruzies in hun dorp beu zijn. Op geestige wijze proberen ze hun mannen manieren bij te brengen. De film van Nadine Labaki, die zelf de hoofdrol speelt, won op het festival overtuigend de publieksprijs.
Sommige verhalen hebben nauwelijks een scenarioschrijver nodig. Zo’n verhaal is de waargebeurde geschiedenis van een Franse aristocraat en een kansarme ex-bajesklant.
‘Als een vrouw een hoger IQ dan 80 heeft, kan ik wel inpakken met mijn charme.’ Het zijn de woorden van Patrick, een luidruchtige clown, gespeeld door Benoît Poelvoorde. Hij is de tegenspeler van de altijd onderkoelde Isabelle Huppert in deze komedie van Anne Fontaine (Coco avant Chanel).
‘Ik eet niets wat ik niet kan uitspreken’. Met die avontuurlijke houding kom je nog eens ergens in de wereld. John Madden (Shakespeare in Love, The Debt) verzamelde de crème de la crème – Bill Nighy, altijd leuk – van het acterend seniorengilde voor zijn negende film.
Regisseur Joachim Trier laat zijn hoofdpersoon, de 34-jarige suïcidale ex-junkie Anders, doelloos door de Noorse hoofdstad slenteren. Met enkele shots roept hij een verstilde sfeer van melancholie op die onder je huid gaat zitten. Geen pr voor Oslo, wel formidabele cinema.
Sinds het succes van What’s Eating Gilbert Grape (1993) maakt de Zweed Lasse Hallström voornamelijk romantische komedies (Chocolat, Hachiko) die goed vallen bij een groot publiek. Zijn nieuwe film, met Ewan McGregor en Emily Blunt in de hoofdrollen, is daar geen uitzondering op.
Knap werk van Antoinette Beumer om naast Carice van Houten en haar zusje Jelka een internationale ster als Holly Hunter (O Brother Where Art Thou, The Piano) voor haar nieuwe film te contracteren.
Bob Marley (Jamaica, 1945) overleed op 36-jarige leeftijd aan kanker. Met zijn dood, in mei 1981, ontstond een grote leegte in het meest spirituele en tegelijk toegankelijke muziekgenre. Zijn nalatenschap is decennia later nog altijd springlevend.
De wijnhandelaar Christian is in afwachting van betere tijden. Zijn vrouw heeft hem verlaten voor een jonge, rijke voetballer, de zaken gaan slecht en Oscar, zijn 16-jarige zoon die zich alleen in zwarte kleren hijst, keurt hem nauwelijks een blik waardig. Het kan alleen maar beter gaan, zou je zeggen.
Een langbenige blonde schoonheid schrijdt poedelnaakt over een idyllisch strand. Gedecideerd en onverstoorbaar loopt ze op een aangespoelde en uitgeputte drenkeling af. Met een straffe, provocerende scène, die zo in een draaiboek van David Lynch had kunnen staan, opent de Belg Nicolas Provost zijn debuut.
Jonge vrouwen die zich prostitueren om hun studie te betalen. Het is een onderwerp dat maar al te vaak in de media ter sprake komt. De Poolse regisseuse Malgorzata Szumowska raakte geïntrigeerd door dit sociale fenomeen en maakte er een speelfilm over.
Sommige verhalen hebben nauwelijks een scenarioschrijver nodig. Zo’n verhaal is de waargebeurde geschiedenis van een Franse aristocraat en een kansarme ex-bajesklant.
Zou deze film een liedje zijn, dan was het van Frank Zappa; propvol akkoorden, atonale melodieën en grillige wendingen. In dit soms komische, dan weer loodzware drama van filmmaker Paolo Sorrentino speelt Sean Penn de overjarige rockmuzikant Cheyenne.
Regisseur Joachim Trier laat zijn hoofdpersoon, de 34-jarige suïcidale ex-junkie Anders, doelloos door de Noorse hoofdstad slenteren. Met enkele shots roept hij een verstilde sfeer van melancholie op die onder je huid gaat zitten. Geen pr voor Oslo, wel formidabele cinema.
Wegens onverwachte omstandigheden hebben we besloten het programma van morgenavond 'What about China?' te annuleren. De heer Ngo zal wel te zien zijn in Amsterdam aan de VU: http://sid-nl.org/.
LUX brengt iedere week een nieuwsbrief uit met daarin nieuws, het programma en andere dingen die je niet mag missen!